Zertarako azterketak?

Zertrako? ni kontatuko dizuedanistorioa azalduko dizue.

Bazen behin mutiko bat Gorka izenekoa. Oso ondo zihoan ikasketetan oso harro eta konfidatua bere buruarengaz. Gorkari azterketak ez zitzaizkion ezer gustatzen, oso urduri jartzen zen eta bere jankak fakeatzen zuten.

Berak ez zuen nahi hori gertatzea baina gertatzen zitzaion, "Maru" andereñoak bihar azterketa zegoela esandakoan Gorkak ideia oso txarra izan zuen, baina hala ere, egin zuen. Gorkaren ideia hauxe zen:Azterket zegoen bakoitzean, eskolra ez joan. Hurrengo egunean eta horrela azterketa zegoen bakoitzean.

Badakiue zr gertatu zitzaion? Heldua egin zela eta azterketa pilo bat egin behar zituen tituloa izateko, baina bera ez zen agertzen. Horregatik gaur egun egongo da hortik inmigratzen.

Ulertu al duzue zertarako diren? Bai, ezta?

Zu berdin egingo zenuke?

Nor-nori-nork

Nor-nori-nork aditzekin 2 esaldi egin ditut ( Jesus esan duelako)

Mutil horri gozokiak kendu DIZKIOT; Ez zituen merezi eta!

A zelako sustoa eman NIEN mutil horiei.

MUTIL MIRESGARRIA

Ahots batek galdetu zuen: - Hura al da?

-Bai - Erantzun zuen beste ahots batek.

-Hura da mutil miresgarria!- Biok batera hori esandakoan, lotan zegoen mutila esnatu zen berehala:

-Ze-zer gertatzen da hemen? Nor zarete zuek?-Galdetu zuen mutilak.

-Gu, Pixi eta Dixi gara eta mutil miresgarriaren bila gabiltza... eta zu zara!!!

-Sss! Ez esan altuago, bai, ni naiz, eta zer?

-Zure laguntza behar dugu, etorri gure herrira salbateko! Mutilak Pixi eta Dixiri jarraitu zituen. Herrira iritsi ziren eta nola lagundu? Zer egin? Mutil miresgarriak hegan egiten hasi zen herria konpontzen. Gizon gaizto batekin topatu zen baina mutil miresgarriak jipoitu zuen eta bat-batean ohean zegoen berriro lehiotik begiratu zuen eta bi argitxo ikusi zituen. Eskua atera zuen eta agur esan zien.

(Irudia The Mysteries of Harris Burdyckliburutik hartu dut. Chris van Allsburg. 1984)

MUJERES Y HOMBRES TENEMOS LOS MISMOS DERECHOS

No me parece nada bien que los hombres tengan más derechos que las mujeres a hacer mas cosas, porque las mujeres somos personas, seres humanos con el mismo derecho a todo. Imaginaos lo fácil que sería el mundo si todos estuvieramos unidos, todos, tentos mujeres como hombres, con los mismos derechos en el mundo y ya no tendíamos que discutir por el machismo y el feminismo cosa que en muchos paises hay bastante machismo (Empezando por el nuestro) he aquí que si todos ponemos un poco de nuestra parte el mundo sería mejor.

Por favor, sed amables y conscientes de lo que pasa y poned un poco de vuestra parte.

Muchas gracias, Esti.

PIRATA ONAK

Sinestezina, baina hala zen: hor geunden gu, pirata horien atzetik. Harrapau behar genituen nola edo hala. Ematen zuen inoiz bukatuko ez zirela eskailerak, baina azkenean igo ginen. Piratak ez genekien nor ziren ezta zergatik genbiltzan beraien atzetik era. Arraindegi baten barruan sartu ziren hiru piratak; hau arraroa. Baina gu ere sartu ginen. Abandonatuta zegoeb arraindegi hura. Piratak ez zeuden hor, baina non bestela. Karteltxo bat ikusi genuen ''gakoa mesedez'' jartzen zuen. Hasi ginen gauzak esaten, baina ez zen irekitzen atea. Kaka zaharra! Bat-batean atea ireki zen kaka zaharra zen gakoa. Azkar sartu ginen barrura. Oso ilun zegoen, baina piratak gonbidatu ziguten esertzera beraiekin. Gu, noski, baietz esan genien piratei. Baina zergatik gonbidatu gaituzue? Dena azaldu ziguten. Alajaina! pirata onak ziren. Gu oso pozik joanginen etxera pentsatuz, a zer abentura!

VALIÓ LA PENA

No podía creer lo que estaba viendo. Esa carta, la carta que acababa de recibir...

Era una carta de Madrid. Esto es lo que ponía:

-Hola, soy el hermano de Mel (Melani mi mejor amiga la que se mudó a Madrid) Mi hermana, no se como decirlo, ha tenido un accidente grave y está en un hospital inconsciente. Frdo Chad. Una lágrima fría me recorrió la mejilla . No me lo podía creer ¡Un accidente! Sin contárselo a nadie, esa misma noche me fugué rumbo a Madrid. No tenía dinero para viajar así que me escondía, mendigaba por todos lados hasta que llegué a Madrid. Tuve mucha suerte... por la calle Chad me reconoció y me llevó al hospital donde estaba Mel. Mientras ibamos de camino, le estaba contando como llegué hasta allí. Porfín llegamos, la tenía delante era Mel. En ese instante sono un pitido grave y agudo. Los medicos entraron casi volando le tomaron el pulso y... no me l podía creer; estaba viva, una lagrima de alegría me recorrio la mejirlla. Mi largo y penoso viaje había merecido la pena.