ETXE SORGINDUA

Ezin nuen sinetsi ikusten ari nintzena. Etxe hartako leiho batetik makina bat liburu irten ari zen. Sorginkeria ote? Beste trikimailu bat liburu gejiago saltzeko? Etxeko jabea burutik eginda zegoela?... Jakinminaren jakinminez, hurbildu nintzen. Atea ireki nuen eta iiiiiiiiii!- a zer inkomodoa zen soinu hori. Etxe hori zaharra, itsusia eta, snif, snif, kirats askorekin su bat ijusi nuen goian, eskaileretatik igo nintzen eta, hara non, sorgin zahar bat agertu zen nire parean, korrika baiatu nintzen nire etxera. Gau hartan ezin izan nuen lorik egin. Hurrengo egunean nire lagunek erotu nintela pentsau zuten, baina, ni, ez nintzen horrela geratuko eta hauxe esan nien: Zuek hor geratu, baina, ni, banoa etxe songindu hartara. - Nire lagunek niiri segika jarriziren denak. Iritsi ginen, azkenean. Igo ginen eskaileretatik eta sorgina hor segitzen zuen oraindik, denak hurbildu ginen et galdetu genion zer ri zen hor esan zigun etxe hau bera zela eta gauza gustiak botatzen ari zela, bere etxean reforma bat egiteko. Gu, pixka bat deskolokatuak etxera joan ginen a zer bitxia, benetan.